ஆறுதல் ஒரு பக்கக் கதை

கதவைத் தட்டும் சப்தம் கேட்டு படபடப்புடன் எழுந்து
போனாள் என் மனைவி.

'முறுக்கு', 'அதிரசம்' விற்கும் சிறுவன் வாசலில் நிற்கிறான்.

" டேய் .. உங்களுக்கெல்லாம் எத்தனைமுறை சொன்னாலும் புரியாதா?
இந்த மாதிரி பகல் நேரத்துல, அதுவும் லீவு நாளு அதுவுமா, வீட்டுக்கு
வந்து ஏண்டா தொந்தரவு பண்ணுறீங்க ! ? பொரிந்து தள்ளினாள்
என் மனைவி.

" லலிதா ... ஒரு நிமிஷம்; அந்தப் பையங்கிட்ட கொஞ்சம் அதிரசம்,
முறுக்கு வாங்கிக்கோ" என்றேன்.

" டேய்... அஞ்சு ரூபாய்க்கு முறுக்கு, அஞ்சு ரூபாய்க்கு அதிரசம் கொடு "..
எரிச்சலுடன் வாங்கினாள்.

" ஏங்க.. நீங்கதான் எண்ணெய் பலகாரம் எல்லாம் விரும்பிச் சாப்பிட
மாட்டிங்களே, அப்புறம் எதுக்கு வாங்கச் சொன்னிங்க? " திகைப்புடன்
கேட்டாள்.

" அந்தப் பையனுக்கு ஒரு வியாபாரம் கொடுக்கலாம்ன்னுதான்.
அதனால அவனுக்கு ஏதோ லாபம் கிடைக்குங்குறதுக்காக
மட்டுமல்ல.. நான் இப்போ பார்த்துட்டு இருக்குற சேல்ஸ்
ரெப் வேலையின்போது சில கம்பெனிக்காரங்க என்னை
உள்ளேயே விடமாட்டங்க. மரியாதை இல்லாம பேசுவாங்க..
ஆனாலும் ஒரு சில நேரத்துல சிலர், மதிச்சு, என்னிடம்
பொருள்களை வாங்கலனாக்கூட ஆர்வமா கேப்பாங்க.
அப்போ எனக்கு எவ்வளவு ஆறுதலா இருக்கும்
தெரியுமா ? என் தொழில்மீது எனக்கிருக்கும் மதிப்பு இன்னும்
மிகுதியாகும் ! "

நான் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே.. மறுபடியும் யாரோ
கதவைத் தட்டும் சப்தம் கேட்டது.

என் மனைவி இப்போது புன்முறுவலுடன் எழுந்துச் சென்றாள்

++++

நான் எழுதிய இந்தக் கதையை
குமுதம் வெளியிட்டது

நன்றி : குமுதம்.

பெண்பால்

தி. நகர் ( ஆர். எம். கே. வி ) துணிக்கடை அருகில்
காவல் துறையின் அறிவிப்பு பலகை ஒன்று இருந்தது.

அதில், "பிக்பாக்கெட் திருடர்கள் ஜாக்கிரதை"
என்று சிலரின் படத்தைப் போட்டிருந்தார்கள்.
அதில் நான்கு- ஐந்து பெண்களும் அடங்குவர்.

ஆறாம் வகுப்பு படிக்கும் என் மகன்,
" அப்பா ... பொம்பளைங்ககூட திருடுவாங்களா ? ! "
என்று என்னிடம் வியப்பாகக் கேட்டான்.

அவனக்குப் புரிய வைப்பதற்கு மிகவும்
சிரமப் பட்டேன்.

இன்னொரு அனுபவம்....

தொலை தூர கல்வி வாயிலாக எம்.பி. ஏ.,
படிக்கும் நான், சமிபத்தில், திருவான்மியூரில்
உள்ள நெல்லை நாடார் பள்ளீயில் கடைசி
செமஸ்டர் தேர்வு எழுதினேன்.

முன் இருக்கையியல் முப்பது வயது மதிக்கத் தக்க
ஒரு பெண்மணி துண்டு சீட்டில் எழுதி, சுருட்டி
பீடி போல் நிறைய " பிட்" பேப்பர் வைத்திருந்தாள்.

தேர்வு தொடங்கியதும் கொஞ்சமும் கூச்சம்,
பயம் இல்லாமல் ஒவ்வொன்றாக எடுத்து
காப்பி அடித்து எழுதினாள்.

இதைப் பார்த்த எனக்கு ஆச்சரியமும், வேதனையும்,
கொஞ்சம் கோபமும் வந்தது.

அப்படிக் காப்பி அடித்து வெற்றிப்பெற வேண்டுமா ?
என்பதுதான் எனக்குள் எழுந்த கேள்வி !

இந்தச் சம்பவத்தை அலுவலகத்தில் நண்பர்கள்
சிலருடன் பகிர்ந்து கொண்டேன். அப்போது, ஒருவர்
" பொம்பளைங்ககூட காப்பி அடிப்பாங்களா... " என்று
வியப்புடன் கேட்டார்.

தி. நகரில் என் மகன் கேட்ட அதே கேள்விதான்
நினைவுக்கு வந்தது.

ஆண்கள் பார்வையில், பெண்கள் தவறு செய்யாதவர்களாவே
கருதப்படுகிறார்கள். எதிர்ப்பார்க்கிறார்கள்.

பெண்கள் மேன்மையானவர்களே !

முகம்

ஒரு வாரமாய் தொடர்ந்து
ஜுரம்,

ஒட்டியது
கன்னம்.

முகச் சவரம் செய்யாத
என் முகத்தைக் கண்ணாடியில்
பார்த்தேன்..

தெரிந்தது -
அப்பாவின் முகம் !!

இசையின் தரிசனம்

சமிபத்தில், ஏற்றுமதி-வர்த்தகம் தொடர்பான ஒருநாள் கருத்து அரங்கம் சென்னையில் உள்ள ஒரு நட்சத்திர விடுதியில் நடைபெற்றது.

அதில் பங்கேற்று மாலை நேரத்தில் வெளியே வரும் போது, வரவேற்பு கூடத்திற்கு அருகில் இசை அமைப்பாளர் இளையராஜா அங்கு தனது நண்பர் ஒருவருடன் பேசிக் கொண்டிருந்தார்.

இசைக்கென்று இசைகின்ற ஒரு ரசிகர்கள் ராஜ்யத்தைப் படைத்த இசை
அரசர் மிகவும் எளிமையாக, ஒரு சித்தர் மாதிரி அமைதியாக இருந்தார்.
அவரைப் பார்த்ததும் எனக்குள் ஒரு ஆனந்த பரவசம் ஏற்பட்டது.

ஆயிரம் பாடல்களுக்கு மெட்டுப் போட்ட அவரது விரல்களைத் தொட்டு கை குலுக்க ஆசைப் பட்டேன். ஏனோ.. மனசு மறுத்து விட்டது.

அந்த நேரத்தில், அவருக்கு அது இடஞ்சலாக இருக்கும் என்று
எனக்குத் தோன்றியது. விடுதியை விட்டு வெளியே வந்து விட்டேன்.

அந்தி மழை பொழிகிறது .....

இது ஒரு பொன் மலை பொழுது ....

பொத்தி வச்ச மல்லிகை மொட்டு ...

காதல் ஓவியம் .. .

இப்படியாக, வைரமுத்து-இளைய ராஜா கூட்டணியில் உருவான
பாடல்கள் என் நினைவுக்கு வந்தது.

நிஜமாகவே, திரை இசைப் பாடல்களுக்கு அது ஒரு வசந்த காலமே !

நாம் மானசீகமாக நேசிக்கும் உன்னத படைப்பாளர்கள், எழுத்தாளர்கள் மற்றும் கலை வேந்தர்கள் இங்கே, நாம் வாழும் இடங்களில்தான் வாழ்கிறார்கள் என்று நினைக்கிற போது உள்ளம் மகிழ்கிறது.

வீடு வரும் வரை இதைப் பற்றிதான் சிந்தனை..

பிரபலங்களை ஏன் நட்சத்திரங்கள் என்று அழைக்கிறார்கள் என்று அப்போதுதான் கொஞ்சம் புரிந்தது. அவர்கள் மின்னுகிறார்கள்.
தொலைவில் தொட முடியாத தூரத்தில் இருக்கிறார்கள்.
நாம் அவர்களை அண்ணாந்துதானே பார்கிறோம் !

கடவுள்

நான் வணங்க ஒரு கடவுள்
வேண்டும் !

தினம் மனம் இதம் பெற
எனக்கொரு மதம்
வேண்டும் !

நாட்டில் சட்டம் ஒழுங்கு
சீராக இருப்பதற்கு
காவல் துறையா காரணம் ?
மக்களின் கடவுள் நம்பிக்கைதான்
காரணம் !

தடியடி, துப்பாக்கி, பீரங்கி
இவற்றால் உடலை
அச்சுறுத்தலாம்,
உருவத்தைச் சிதைக்கலாம் !
உள்ளத்தை உருக வைப்பதும்,
திருத்துவதும் ஆன்மிகமே !

நான், என் குடும்பம், என் பிள்ளைகள்
நன்றாக இருக்க வேண்டும்..
இறந்த பின்பு முக்தியும் பெற
வேண்டும் என்று எண்ணுவது
மூட நம்பிக்கையா ?
இருந்து விட்டு போகட்டும் !

நேர் பாதையில் நடப்பதற்கும்,
பிறர்க்குத் தீங்கு செய்யாமல்
இருப்பதற்கும் ஒரு வகையில்
ஆன்மிகம் நல்லது தானே ?

கடவுளே நேரில் வந்து பகுத்தறிவு
வாதம் செய்தாலும்
எனக்கு ஒரு கடவுள் வேண்டும்

வாழ்க்கை ஒரு சவால்

வாழ்க்கை ஒரு சவால்
அதனை சந்திப்போம்

வாழ்க்கை ஒரு பரிசு
அதனை ஏற்றுக்கொள்வோம்

வாழ்க்கை ஒரு சாகசப் பயணம்
அதனை மேற்கொள்வோம்

வாழ்க்கை ஒரு சோகம்
அதனை கடந்து போவோம்

வாழ்க்கை ஒரு துயரம்
அதனை தாங்கிக்கொள்வோம்

வாழ்க்கை ஒரு கடமை
அதனை நிறைவேற்றுவோம்

வாழ்க்கை ஒரு விளையாட்டு
அதனை விளையாடுவோம்

வாழ்க்கை ஒரு விநோதம்
அதனை கண்டறிவோம்

வாழ்க்கை ஒரு பாடல்
அதனை பாடுவோம்

வாழ்க்கை ஒரு சந்தர்ப்பம்
அதனை பயன்படுத்துவோம்

வாழ்க்கை ஒரு பயணம்
அதை புகழுடன் முடித்து விடுவோம்

வாழ்க்கை ஒரு உறுதிமொழி
அதை நிறைவேற்றுவோம்

வாழ்க்கை ஒரு காதல்
அதனை அனுபவிப்போம்

வாழ்க்கை ஒரு அழகு
அதனை ஆராதிப்போம்

வாழ்க்கை ஒரு உணர்வு
அதனை உணர்ந்து கொள்வோம்

வாழ்க்கை ஒரு போராட்டம்
அதனை எதிர்கொள்வோம்

வாழ்க்கை ஒரு குழப்பம்
அதனை விடை காணுவோம்

வாழ்க்கை ஒரு இலக்கு
அதனை எட்டிப் பிடிப்போம்

நம்பிக்கை

முடியும் வரை முயல்வது
தன்னம்பிக்கை !

முடிவை இறைவனிடம் விடுவது
இறைநம்பிக்கை !